Polityka klimatyczno-energetyczna kluczową barierą rozwoju zrównoważonego w Polsce

Abstrakt

Promocja rozwoju zrównoważonego opartego na trwałości klimatycznej jako koncepcji prowadzącej do dekarbonizacji gospodarki w strategii ,,Europa 2020” i restrykcyjnym pakiecie zimowym obejmującym perspektywę 2030 roku oraz w najnowszych regulacjach BAT stanowi wielkie wyzwanie dla Polski zarówno ze względu na wyjściową strukturę bilansu energetycznego i charakterystykę systemów energetycznych, jak i na wysokie koszty dla gospodarki i społeczeństwa. W perspektywie do 2030 roku dostosowanie źródeł energii i modernizacja infrastruktury energetycznej jest najważniejszą barierą w drodze do rozwoju zrównoważonego. W modernizacji energetyki kluczowe są: substytucja węgla z gazem, rozwój OZE, poprawa efektywności energetycznej i gospodarka skojarzona. Poza tym, nie ma wielu wydajnych rozwiązań technicznych, które by z jednej strony ,,ratowały” klimat i wiodły do gospodarki niskoemisyjnej, z drugiej zaś zapewniałyby minimalne perspektywy węgla. Możliwości redukcji CO2 w procesach spalania węgla są ograniczone, natomiast umiarkowane szanse można wiązać z procesami jego konwersji. Średniookresowy bilans kosztów i korzyści modernizacji energetyki wydaje się niekorzystny, jednak skuteczna transformacja energetyki i innowacje mogą uchronić polską gospodarkę i społeczeństwo przed jeszcze wyższymi kosztami w przyszłości